گیرم که صدام صد میلیارد سال در قعر جهنم بمونه و هی عمود گداخته آهنین به ماتحتش فرو کنن، چی عوض می شه؟ چه فرقی به حال پمپ های مرفینی که تو نخاع کار گذاشته شدن می کنه؟
از چی باید خوشحال بشیم؟ یا از چی ناراحت؟ ما کلی حرف داشتیم که بزنیم، اما اولین نفری (حداقل یکی از اولین نفرهایی) که از اعدام صدام ابراز خرسندی کرد رئیس جمهور ما بود. مین های صدام هنوز تو خوزستان و ایلام و ... . حالا اعدام شده، که چی؟ خطری بوده واسه ما که از نابودیش خوشحال بشیم؟ یا با نابودیش حقی از ما احقاق شده؟
صدام رو که کشتن، خمینی – که به طرز خارق العاده ای مرگ صدام رو پیش بینی کرده بود – هم که خیلی وقته که مرده، حالا تکلیف اون همه روزهایی که من سه ساله، پنج ساله، یا هفت ساله کز کرده کنج دیوار از وحشت بمب لرزیدم چی می شه؟ حالا کی رو مقصر بدونم؟ امید مجازات؟
هنوز توی بهتم: واقعا همه چی انقدر ...