اخراج هم اگه بشم مهم نیس زیاد. عوضش یاد گرفتم جوری ادای اونایی که کاملا حواسشون به درسه رو در بیارم که استاد هیچ وقت هوس نکنه ازم بخواد جمله بعد رو تکرار کنم.
عوضش می تونم جوری چشم هام رو باهوش جلوه بدم که حتی استاد حال کنه از این که انقد من به درسش علاقه دارد. هیچ وقت هم نفهمه که حتی نمی دونم راجع به چی داره حرف می زنه، که چه فستیوالی تو کله ام در حال برگزاریه. سلطان ریا شدم عوضش