ابوالعلا نامی، در رویا صخره ای عظیم دیده بود و بر آن منافذی چند که آب از آنها – برخی به شدت و برخی به قلت – بیرون می تراویده و هر منفذ منصوب به کسی.
چون از چشمه خود پرسیده ندا آمده که آن کوچک ترین و تنگ ترین توراست.
ابولعلا مردی نمدمال بوده است. بامداد فردای آن روز او را در حجره کوچکش یافتند که به ساعدین پینه بسته اش نمد می مالیده و در آن حال این مصراع را به آهنگ حرکت ساعد، فاش می خوانده است که: "ابوالعلا هرچه کنی همان است که دیدی"