پسرم، همه این آدمایی که می بینی هم عین تو خیال می کنن که یه جور خیلی خاصی فک می کنن و هیشکی دیگه مث اونا فکر نمی کنه، همه شون وقتی رو سنگ توالت نشستن و زل زدن به تیکه های گنده مف روی در دستشویی به این فکر می کنن که "آه، من چه بی همگونه تنهایم، آه تلخ است که هیچ کس شبیه من نیست، آه چه آه هایم غریب مانده اند" فکر می کنن که کی می شه که نیمه گمشده شون رو پیدا کنن. همه شونا، همه همه شون. فقط تو نیستی پسرم، این رو باور کن پسرم، تاکید من رو بر این که تو پسر منی و شایدم دخترم بپذیر پسرم. همه آدما یه گهن، قبول کن اینو پسرم.