دیشب را در ال سالوادور گذراندیم، برادر خوانده سان سالوادور، یکی دیگر از شهرهای دیگر روی این مستراح متحرک متبرک. ککمان هم نگزید از این که ماهش آن قدر به زمین نزدیک بود، شلاک می گفت الان است که آسمان لهمان کند روی زمین. حالا هم در راهیم به سمت مقدونیه، می گویند در راه شهرهای را می بینیم که مردمش باور دارند خدایشان به هیچ چیز معتقد نیست. یک خدای بی دین دارند. در سان سالوادور چند بار دیدیم که رهگذران به ناگاه فریاد می زدند "شاید!" دل مسکوت برای زنم تنگ شده، این را از آه هایی که گه گدار می کشد و بعدش بلافاصله به یکی از فیلم های گدار اشاره می کند می فهمم.

بعید نیست، شاید من هم در این سفر ایمان آوردم.