از چهار سالگی عاشق دختر داییم بودم که چهار سال از من کوچکتر بود؛ بزرگ که شدم به خاطر هیچ زندانی شدم و دختر دایی هر روز می آمد به ملاقاتم و می گفت "منتظرت می مونم." با چشم هایی که هی پر و خالی می شدند از اشک. یک روز دختر دایی تنهایی رفت دریا که به مرجان ها دخیل ببندد که آزاد شوم و برنگشت. دریا دختر دایی را برد. من از زندان آزاد شدم، بعد کلی سال، رفتم کنار ساحل بس نشستم که یالا دختر دایی رو پس بده، و اون آهنگ رو ... آره.