اینجا در استوا، لب ها برای حرف زدن باز می شوند، اینجا، مردم وقتی شادند دست می زنند و می رقصند و مهربانی آنقدر هست که یک نخودش اشک به چشم نیاورد. از حالا به بعد، اولین هواپیمایی که بیافتد مال من بوده است. خوب شد آن شب که سرما خورده بودم نمردم. حالا می توانم بیشتر زنده باشم. آدم، آهه و دم؛ اینجا در استوا، درست که پشه ها می خورند، اما خوبیش این است که می شود گاهی چیزی...