که بر آن قوم درراه مانده و وامانده و در دشت خشک کویر مرده نه آسمان گریسته و نه زمین. که بهر آن قوم همگی با تن های باد کرده و کرکس های پران و حشرات آوازه خوان نه کاروانسرایی بوده و نه واحه ای. که از آن قوم روبرگردانده بوده اند. که در آن قوم نه پیمبری برگزیده و نه مژده دهنده ای و نه ترساننده ای. که برنگزیده. که آن قوم همگی حتی با همان تن های باد کرده و حشرات آوازه خوان همگی درس پیامبری را از بر بوده اند. که باز برنگزیده. که قومی که بیابانش حاجت روا کند را نه خدایی لازم است و نه مشک آبی. که قوم را چشم در چشم خورشید تابان یافته اند با مردمک های خیره. که مرکب قوم پای افزارهای تاریکشان بوده در شن خشک و سنگ بی بر کویر. که دست نوشته هایشان را همه آهنگین و نغز و عریان برمی بافته اند وقتی برمی بافته اند. که کس ندانسته نام اولین کاشف این دشت و قوم بس ساکت را. که صوت همهمه شان را آبادی های نزدیک می شنیده اند چنان که از جوارشان می گذشته اند. که کس چهره شان را هنگام که گوشت و پوست به صورت داشته اند به یاد نمی آورد. که هیچ یک دست به دست دیگری نداشته در شب و روز سرد و گرم گرد و خاک. که ذکور و اناثشان به خیزش باد باه در دشت زیر کمر به هم می چسبانده اند و در لحظات ملتهب شهوت یک سر و یک صدا تاریخ می گفته اند به لحن حزین و گویشی غریبه. که عددشان همان بوده که هنوز هست و تنی گم نشده از تن های شکننده شان میان شن. که بس؛ که نه کفایت، که عهد نموده گزاردم و حرج از خویش و خویش خویش برداشتم دیگر.