هی می شینی فک می کنی که "اگه پیداش کنم دیگه مجبور نیستم حرفام رو تو دلم نگه دارم و خودم رو بخورم، حرفام رو به اون می زنم، اون حرفام رو می فهمه، درک می کنه، اصن اون چون حرفام رو درک می کنه اونه."

بعد بعضی وقتا هم از سر بی احتیاطی یهو تصمیم می گیری که ببینی اگه دیدیش چی می خوای بهش بگی، هی فک می کنی، هی فک می کنی. هه، نه، هیچی نیست.

هیچ حرفی نداری که بهش بزنی.

اما این رو فراموش می کنی و باز به خودت می گی "همه حرفام رو بهش می زنم."

پ.ن. ی = م