از خیلی وقت پیش (شاید یه ماه) توی چهارراه ولی عصر یه تابلوی قرمز بزرگ زده بودند که تئاتر "از خاک تا افلاک" از سه خرداد در تالار اصلی تئاتر شهر، از اولین بار که این تراکت رو دیدم گفتم که باید این تئاتر رو ببینم. امروز رفتم و دیدم. الان فکر می کنم اگه جای این تئاتر یکی از روضه خونی های حاج منصور ارضی رو رفته بودم خیلی بهتر بود. لااقل معلوم بود واسه چی رفتم و دقیقا همون رو می گرفتم. امروز واسه تئاتر رفتم ولی یه روضه خونی تحویل گرفتم. حیف وقت، الان که فکرش رو می کنم می بینم اگه کسی بخواد دوباره این همه شعار رو با هم یه جا جمع کنه کارش واقعا سخت خواهد بود. کم مونده بود که راجع به انرژی هسته ای و حضور ددمنشانه آمریکا در عراق هم سخن آموزنده سر بدن. جدا بعضی جاها من کاملا آماده بودم که همچین کلماتی رو بشنوم. واقعا حال به هم زن بود. یه چیز دیگه هم که خیلی بد تو ذوق می زد کفشای اسپورت نوی پای رزمندگان اسلام بود، به قول دکتر عباس پور گوشت توی شله زرد. کلا از حالا تا یه هفته بعد که هی یاد این تئاتر بیافتم هی می گم اه اه اه، اق