زرت و پ رت

2010-04-01T19:34:00.000-07:00

هرگز در نیمه های شب (که خیلی نیمه های شب، که شامِ خورده از راست روده هم گذشته و) گرسنگی لذت دود را منقص می کند، هویج نخورید! مگر آنکه معده تان آسیاب باشد و برای دستگاه گوارشتان چیزی شبیه دودکش (یا همان لوله هایی که خشکشویی ها در جوی رها می کنند) تعبیه کرده باشید.
نان هست، سق بزنید.

گفتم نگفته نخوابم.

2010-03-27T22:41:00.000-07:00

خوب مي شد اگر گريه هامان را از رو مي بستيم. تا اشك مي افتاد به چشم هامان راحت گريه مي كرديم و حالي كه با حس گريه دست مي دهد را مجبور نبوديم با هفت رقم آكروبات پيچ واپيچ كنيم لاي هزار توهايي كه داريم داخل اين لاكردار و مي داني. مجبور نبودي پنجه بزني به احساس خودت كه راه هجوم اشك به چشم و بغض به گلو رو سد كني.
وگرنه چقدر قشنگ و يگانه اند اين لحظات، لحظاتي كه به سادگي پايين دادن يه جرعه چاي كه يادت مي آيد چند روز قبل با كسي نوشيده اي كه حالا تنها فرو مي دهي، مي آيند و همه را خط خطي مي كنيم مبادا كه سر برويم از لاي مژه هايمان و مردم ببينند. به سادگي شنيدن جمله اي مثل "دلم تو را مي خواهد" از ميان همهمه گفتگوهاي يك سريال آبگوشتي وقتي پشتت به تلويزيون است و مثنوي مي خواني، يا وقتي ناگهان به متن ترانه اي دقيق مي شوي، يا ديدن چشم هاي كودك گل فروش و مث خيلي ساده هاي ديگر كه دل را مي جوشانند كه قل قل كنان تا زير سيب آدم بالا مي آيد. كاش بشود همان لحظه را دريافت، نفس را جاي اينكه كج كرد كه "آه"ش در نرود رها كرد، دل داد به اين حس كه آمده و افسار اشك را برداشت كه بدود روي گونه ها.
بعد هم بدون اين كه نگران نگاه كساني باشي، سبيل هايت را از اشك خشك كني و برگردي سركارت.

2009-11-14T15:29:00.000-08:00

En merchent, en dorment, en parlant, quand je me lève, en dormant, quand je rêve ...

Chris Deburg - Quand Je Pense à toi

2009-10-14T02:17:00.000-07:00

مانوح مرده بود و مادرم که هیچ گاه اسمی نداشت هم؛ دست دلیله را کشیدم که به موهایم بند بود. نیامد، آنقدر نوشیده بودم از آن، از آن، که نه دستم به فرمان من بود و دست او به فرمان دست من، داشت می تراشید، می دانستم چه می کند و چرا می کند اما فرمان از آن من نبود. گاز زدم به انار های شکفته روی سینه اش در عوض. فردا چشم هایم را بیرون می کشید، می دانم، امشب اما منم که دندان می زنم به انار های شکفته روی سینه دختری که خلوت یک یکتان را به جنب و جوشی دردناک وامی دارد.

2009-09-08T11:47:00.000-07:00

بعد از فعل هایی که خیلی هم فعل نیستند، در بازدم منگنه هایی که حفر می دهند و فشار می کنند، با خط هایی عمیقی که روی تن مسی ام افتاده، در خلسه های بعد از عطسه، خیره به صفحه هایی که روشن شوند شاید، رها می شوم و آنقدر به چیزهایی که می توانم آنقدر پیچیده سرهم کنم که فقط خودم بفهمم و خودش فکر می کنم و خودش، که خودم دود می شوم از انتهای دست راستم و می چرخم دور سرم از سمت چپ که پیچیده. و فکر می کنم.

2009-08-02T13:27:00.000-07:00

تو با آن نمای گرانیتی و آن بینی پر از زاویه، با مشت هایی که هر ضربه اش میز کافه ای را خرد می کند چطور می توانی؟ چطور می توانی بفهمی و بدتر از آن به تصویر، نه، بدتر از آن به بند خطوط حامل موسیقی بکشی حالی را که کشیده ای؟ مجبور می کنی که زل بزند به گوشه ای و از خودش خارج شود، بی منت تصویر راهش می بری و می کشی روی ماسه های گرم و نوازشگر جایی که تاریک است.

زبیگنیف پرایزنر

"عشق" از آلبوم "مرثیه ای برای دوستم" برای کریستف کیشلوفسکی

2009-07-24T04:24:00.000-07:00

الویس اعتقاد داره که همه چی درست می شه و شاید اصلا همه چی همین الان هم درست هست و ما داریم بی خودی گنده اش می کنیم، الویس می گه "بیا اینجا بشین با من شیر نارگیل بخور با نی، و سیگار بکش فرت و فرت" من حرف الویس رو گوش می کنم و بقیه آدمایی که تا همین الان اینجا بودن ناگهان همه با هم غیب می شن و من الویس می مونیم و یه تیکه از ساحل که انگار توی شب یه دشت خشک که بادش وز وز می وزه از آسمون افتاده پایین. به الویس می گم "فکر می کنی یه موقعی منم بتونم مث تو فک کنم؟" الویس دراز می کشه و مهمیزهای کفشش صدا می دن. غر می زنه که این مهمیزا که مال من نیستند، ننویسشون الکی. حالا من موندم تنها وسط یه دشت خشک که بادش هی وز وز می وزه و صدای دندون خوردن خلال دندون می آره وسط چندین جفت دندون سفید. برمی گردم به سمت تو، غلت می خورم به طرفت، دراز کشیدی و آسمون رو نگاه می کنی با اون چشا. خلال دندون پیدا می کنم، بهت می گم فک نمی کنی نیره یه اسمیه که خیلی باید تکرار بشه تا بشه فهمیدش؟ تو خوابیدی و قبل از اینکه خوابت ببره رو شونه ات چرخیدی به طرف من، حالا طرف چپ تنت رو به آسمونه به جای صورتت. باد وز وز می زنه تو موهات و تکونشون می ده یه کمی. من پشه ها رو می کشم با تفنگ، صداش بیدارت نمی کنه. نوک لوله اسلحه کمری کالیبر 38 ام رو می گیرم زیر دماغت که بوش رو حس کنی. حس می کنی و دستات رو حلقه می کنی دور بالا تنه ام. حالا حس می کنم یه چیز بزرگی هست که من نمی فهمم. حس می کنم باید سرم رو بخارونم، ولی دستام گیر افتاده بین دستای تو. با نوک لوله تفنگ عینکم رو می دم بالا به سختی. و یه موزیک خوشگل راک از اون گوشه دشت شنیده می شه. انگشتم ناغافل کشیده می شه و عینکم دو نصف می شه. دو تیکه عینکم از دو طرف صورتم آویزون شده. خون می ریزه رو بازوت. خنده ام می گیره از آویزون شدن عینک از صورتم. تو تو خواب می گی "هممم" و لبخند می زنی. سرم رو می گیرم کنار که گرمی و خیسی خون بیدارت نکنه. الویس رو می بینم که اومده نزدیک و خم شده رو صورتم. بهش می گم "از کسی اجازه گرفتی اومدی تو اتاق خواب ما؟" الویس رو پاهاش می ایسته و کفشاش رو نشونم می ده که مهمیز نداره دیگه. می گه " از اون پشت یه قطار رد می شه سه دیقه دیگه، من تا اون موقع تو کل دشت برات راک می زنم. ولی باور کن همه چی درسته، فکرشو نکن، تیک ایت ایزی کن یه کم" بعد یه چرخی به خودش می ده و محکم کف می زنه، یه رقص پای ظریف می کنه که ماسه می پاشه به زخم بزرگ صورتم. و می ره. یه جوری که بیدار نشی و یه ذره هم امیدوار باشم که اونم بشنوه می گم کدوم پشت آخه بد آمریکایی قرتی؟ اینجا که همش دشته و صاف عین کف دست. الویس همین طور که می رقصه داره می ره. خون پیشونیم بند اومده، سرم رو می مالم تو ماسه بادی های دشت و بر می گردم طرفت. زل زدی داری نگا می کنی تو چشام. می گم فهمیدی؟

2009-07-21T14:15:00.000-07:00

گفتم؛ "شی" رفته است، از "بر"م که نه، ولی رفته است. و چنان در دل من رفته...
فقط زن ها نیستند که موقع تنهایی خیالشان آنقدر تند می تازد که به نیمه های شب نکشیده می رسد به سرحدهای شک و خوره، مرد ها هم همین طورند اگر نیمه های شب بی پروا و بی رویه زل زده باشند به چشم هایت و وصبح بازویت را بوسیده باشند، این را نگفته بودم خانم، مثل نه "خیلی چیزهای دیگر" که مثل "همه چیز". اگر بی رویه از ذخیره ارزی وصال مدام به جیب زده باشند و صدایش را هم در نیاورده باشند. و خیلی اگر های دیگر که تو می دانی و من. من. من. من.
تنم – بی مناقشه در مثل - مثل تن جفت عاشق انتهای "صد سال تنهایی" که عسل مال می کردند می چسبد به همه جا، بو و طعم متعفن سیگار با طعم سیر حال تمام دستگاه گوارش و تنفسی ام را گرفته و من مدام به خودم می گویم "عوضش حالم خوب است، حالم خوب است" تنم، سایه اش دو برابر شده و دیگر تنها راه نمی رود. این سایه به گوش آن سایه می خواند که "حالش خوب است، نگران نباش" و زیر پوزخند من که در تاریکی اسیر بین نور و سایه محو شده، آن یکی سایه با چشم های متعجب نگاهش می کند و جمله را مثل وقتی کسی بخواهد بگوید " کسی راز مرا داند..." تکرار می کند: "حالش خوب است، نگران نباشم"
- بندو به آب دادی آخر آره؟
- خیلی وقته، تازه اومدی می پرسی؟
- وقتش بود آخه، دیدمش داشت می رفت. قشنگ می رفت، می رقصید تو کف و موج وحشی آب.
- [ دو لبش از هم شکاف می خورد به لبخنده ای که سخت سفت گرفته رها نشود] آره، می دیدمش منم.
- می دونی الان چی باید می گفتم جوابت رو؟
- "حالم خوبه، نگران نباش"

2009-03-23T20:22:00.000-07:00

من سیاهی می شوم با موهای وزوزی و ریش های از ته تراشیده و دماغ پهن و یک گیتار چوبی که خودم ساختمش. شب های کارخانه، بین شیفت ها که وقت می کنیم قهوه ولرم بنوشیم در لیوان های استیل بزرگ دسته دار با گیتارم آن جماعت کاسه توآلت ساز را میخکوب می کنم و زخمه هایم، اما وقتی می برندم به استودیو با آن ریش های از ته تراشیده و یقه اسکی، حتی جرات نمی کنم سر بلند کنم موقع اجرا و گند می زنم. سیاهی هستم با موهای وزوزی که "شی" از برم رفته و این بار نمی دانم به کجا. مگر دلیل همه شکوه های عالم چیزی غیر از این است؟ بی بی سی این را فهمیده، اما نمی تواند حالیم کند که او هم فهمیده. "شی" رفته و روشنایی ای در کار نیست. جرات نمی کنم خطوط خالی ترانه ام را کامل کنم و تیلیک تیلیک عرق می ریزم روی گیتار چوبی که باد کند.

Bill Withers - A'int No Sunshine

Youtube

2009-03-07T12:12:00.000-08:00

دوره زمونه بدجوری دلگیر شده، دل زخم کن شده، یه زمونی فحش حرمتی داشت، دل آدم رو وا می کرد، دیگه بعد سربازی فحش هم حرمتش رو از دست داده، مث بقیه حرفا شده که از دهن در می آد. مثلا وقتی می گی شاشیدم توش انگار که گفته باشی وای چه بده. فرقی نداره. قالب کلمه جلوی معنا کم می آره، انقد متنفری که گاهی فقط می تونی تف کنی و بغض. وقتی ام که دلت می گیره که فحشا می رن قایم می شن تو پستو. بدم نیست زیاد. دلم یه کوه بلند می خواد که وایسم رو تیزی نوک قله اش و انقد جیغ بزنم که حنجره ام از تو دماغم بزنه بیرون. دلی که می خواستم بزنم لت و پارش کنم بندازمش کنج سینه آخر زد لت و پارم کرد، دیدی؟

2009-02-12T09:42:00.000-08:00

وقتی شاهزاده مونونوکه میازاکی را تماشا می کردم، تمام مدت همسایه هایم خون هم را می نوشیدند، طوری که می ترسیدم از کوبیدن تنهایشان دیوار خراب شود و ناگهان بیافتند وسط خانه ام. شب های جمعه، به جای اینکه قوه باهشان بجنبد و خون در آلتشان، خون در حنجره و مشت بازویشان می جنبد و انگار نه انگار که از خون همند بلکه دشمن خونی، عربده، جیغ، گریه، صدای کشیده ها و مشت و کوبش تنهایشان به دیوار و سقف و زمین. سعی می کنم فراموششان کنم. مثل بقیه فیلم های میازاکی، که خیلی وقت بود هوسش را کرده بودم، عالی بود.

These days, there are angry ghosts all around us. Dead from wars, sickness, starvation, and nobody cares. So - you say you're under a curse. So what, so's the whole damn world.

2009-02-11T11:21:00.000-08:00

امروز که پرونده ها و نامه ها دور گردنم پیچیده بودند و آقای نخبه از پاچه ام آویزان بود، گوشکی هم به صدای از ته چاه "قافله سالار" لطفی داشتم که خودم تازه برده بودم. دیدم آهنگ آشناست، واقعا همان ملودی بود، "باز آمد باز آمد" اندی و کوروس که حدود هفده سال پیش می شنیدم و دوست داشتم. به شرکت که رسیدم جستجو کردم و همان ترانه هفده سال پیشی را پیدا کردم که کاشف شد با یکی از بامزه ترین کاور های موسیقی فارسی روبرو شده ام. نتیجه را هم این پایین می گذارم بلکه شما هم محظوظ شوید. نمی دانم کدام اول بوده و کدام وسط و کدام آخر، نکته جالب این است که سه نفر (یا گروه) در سه موقعیت موسیقیایی و فرهنگی کاملا متفاوت این ترانه را کاور (یا اجرا) کرده اند. شرط می بندم لطفی کار اندی و کوروس را نشنیده بوده است.

باز آمد – الهه
قطعه ای از قافله سالار – محمدرضا لطفی
باز آمد – اندی و کوروس

2009-02-08T14:31:00.000-08:00

این داستان برای کارگاه داستان با این موضوع

2009-02-02T12:13:00.000-08:00

نمی دانم خوبم یا بد، حالم را می گویم، نمی دانم. حس می کنم شب هایم باید سک*ی تر شوند، یک اتفاقی حتما می افتد اگر بشوند. دوست دارم این روز ها بیشتر سعدی بخوانم و با کسانی که دوست دارم گپ بزنم و قدم هم بزنم با ایشان. با بعضی ها هم دوست دارم بخوابم، ولی مشخصا برنامه روز هایم را بر اساس این فهرست نمی نویسند، شکر خدا خوب است، خدا را شکر می کنم.
من آدمی هستم که پیچیده شده ام در ماکارونی، شبیه کرمی که به دیگ ماکارونی افتاد و ذوق زده شد، من هنوز نمی دانم این ها که به سرم می آید و از سر می گذرانم چطور است، عسر است یا یسر؟ ولی خدا را شکر.
امروز ذوق زده شدم و نزدیک بود عطری که همکاران خریدند در همان فاصله کوتاهی که بیرون زدم شیرینی دانمارکی بخرم و برگردم، همان ذره محبتی که بویش را می فهمیدم اشک به چشمم بیاورد که زودی آن طرف تر دعوا شد و بحث در گرفت و اشک من هم به مژه نرسیده پیچید و برگشت در گلو که در یکی از همین شب های نگهبانی (یا نجهبانی با همین جیمی که ما فارس ها می گوییم!) ولش کنم برود و در سبیل هایم لانه کند. هنوز از چاردهم بهمن انتظار دارم که روز بخصوصی باشد، که می شود هم بیشتر.
وارد شدم به بیست و نه سالگی، و واعظ شیب دارد گلو جر می دهد بر بناگوشم، آنقدر که شرم می کنم و خانواده سابقم را اهل و عیال پدر خطاب می کنم. زر هم زیاد می زنم. هر چه باشد. دلم هم چندی است زرت و پرتش بلند شده، وقتش نزدیک می شود که بزنم دوباره ناکارش کنم بیافته یه چند سالی کنج سینه خونین و مالین، زپرتی مفنگی. بهع

2009-01-24T14:18:00.000-08:00

ربیع الاول و ربیع الثانی آن سال هر دو به خریف اوفتاده بود و برگ از درختان، چونان که اشک از چشم من در هجر تو می ریخت. پیغام از آن سوی نهر رسید که رعیتی به چنین خریف چنان عظیم هنوانه ای در خاک یافته که الباقی رعایا از حیرت چشم دریده و انگشت خاییده اند. عزم کردم ببینم بلکه حالم بگردد، گردید و بتر شد. راه گل بود و سخت، استر زیر من و دلم که سنگین تر می شد جا به جا از رفتار می استاد و به خون جگر باز حرکتش می دادم.

هندوانه انگار جنینی در رحم مادر مرده کبود بود و موحش، از خاک بر آورده بودندش و به کپه خاک کوچکی یله اش داده بودند، کج بود و مریض می نمود. نگاهش که می کردی انگار به زبان می آمد که از قافله جدا افتادم و رسوا روی دست خاک ماندم. یاد پاییز کردم که طبیعتش این است، هل زودتر بگذرد. حالم خوشتر که هیچ، بتر شد. خرده باری که داشتم زمین نگذاشته بودم، مرکب برگرداندم به سوی دیار که چندک روز مانده از این ربیع به خریف اسیر را در موطن سپر کنم. در راه یاد پاییز بودم که طبیعتش این است، هل زودتر بگذرد، چه ربیع و چه خریف، هل زودتر بگذرد.

2009-01-19T10:56:00.000-08:00

رویایی، داریم؟

I Have a Dream – Martin Luther King, Jr.

Full Text

August 28, 1963 – Lincoln Memorial, Washington, D.C.

(The Third Monday in January, Martin Luther King’s Day)

2009-01-14T12:51:00.000-08:00

من این زندگی را دوست ندارم، این ماه ها و هفته هایی که چاره ای جز گذشتن ندارند، که کسی در خیابان ندود وقتی می روم و کسی قدم نزند وقتی می آیم، که صبح ببینم پیامکی که برایش فرستاده ام رسیده یا نه، و دوباره بفرستم. من این ماه ها و هفته ها را عزیز نمی دارم، که از فرط خستگی پیش محترم ها پشت هم جفنگ های پسر های دبیرستانی از دهنم بیرون می زند و ابروهایم را روی آتش بسوزانم، که نمی شود آنقدر که می خواهم سیگار دود کنم. کسی نیست مرا بخرد. شط به آن خروشانی از فحشم آرام و بی همهمه می گذرد، بگو بگذرند این هفته ها و ماه ها، یا لااقل ببوسشان که قرمز شوند، که دوستشان ندارم؛ نمی بوسی، بگو بگذرند.

2009-01-03T08:11:00.000-08:00

Wreckless Eric - Whole Wide World

2008-12-21T13:19:00.000-08:00

آنگاه همه چیز را خوردم، و در خانه جز چای خشک باقی نماند از خوردنی ها.

2008-11-15T08:54:00.000-08:00

فاطی خانم را در دفتر فروش بلیت، پشت باجه آن دوشیزه خوشپوش رها کرده ام. دلم را سرگردان کرده ام میان چند، چندین چند. که هی چشمهایم پر و خالی بشود و هی سر نرود که نکند سربرود. مفعول زوری های اجبار، که دست و پا می زند زیر بار "این نیز بگذرد" های مکرر در و دیوار، که هی پتو را از این سرش می کشد به آن سرش و کوشیده و می کوشد تازه نگه دارد زخمایش را، که خواب مدفوع های عظیم جثه تکه تکه شونده می بیند و هر نیم ساعت یکبار چشم باز می کند میان تاریکی سرما، منم.

2008-11-14T03:31:00.000-08:00

من که نباشم چرخی از چرخ های روزگار می لنگد اگر هم بچرخد.

2008-11-05T11:05:00.000-08:00

این تیغی که به تنم انداخته ای را روزانه به چهار و نیم صبح تیز کن، نهل کند شود و نبرد، مگذار به سردی تیغه اش خو کنم، کمکم کن درد بکشم، شایسته ام مدار به عادت کردن و خفتن

2008-10-17T13:46:00.000-07:00

باید این روزا تا می تونم سیگار بکشم، خیلی باید دود کنم، فک می کنم نباید بشه منو بدون سیگار دید، باید تا می تونم تند و سریع سیگار بکشم. این چند روز، سیگار خیلی بیشتر می چسبه، باید بیشتر بچسبه، این روزا اصلا حالم خوب نیست، امامزاده داوود، داوود جون حالم اصلا خوب نیست. داوود من رفته تو سیگار، هی باید آتیشش بزنم که بتونه ظاهر شه بهم اثر کنه، هی باید دود کنم به جای قدم زدن مسیر طولانی پر برفش. من باید سیگار بکشم، باید هرچی می تونم سیگار بکشم.

2008-10-15T11:27:00.000-07:00

Axiom of Choice
واله - بی تو به سر نمی شود

2008-10-10T11:14:00.000-07:00

من، هنوز نبریده ام، از بس که تکرار شدم بین خانه و مغازه و اداره و پادگان و بیمارستان و دانشگاه، بس که حادث شدم اینجا و آنجا، بس که طی نکردم راه را، راه راه را. من در یاد کسی نیستم، جلوه نمی کنم بر خاطره بنی بشری، به وجود نیامده ام که طی کنم، نه، اذعان می کنم، هنوز نبریده ام. آمده ام، همین طور که آمده ام، که فحش بدهم و نیمه کاره بمانم.

2008-09-27T13:04:00.000-07:00

اولا هی به خودم می گفتم ولی باورم نمی شد، یعنی باورش خیلی سخته، نمی گنجه تو این کله. هی می خوام واسه خودم دلیل و مدرک بیارم، نمی شه. ملت خر شدن اصلا، بدجوری چتن، چت آقا! چت! یه مزخرفات قلمبه سلمبه ای بار هم می کنن، که خودشون که هیچ، جد پدری شون هم اگه احیانا توسط یکی از نوادگان ابن سینا گا**ده شده باشه باز ازش سر در نمی آره! *س خل شدن کامل رفته پی کارش، باور کن. آدم باس مواظب دهنش باشه، هر *س شعری که یه جا شنیدی و به نظرت قشنگ اومده قواره دهن تو نیست، بپّا چی از اون حلقت می زنه بیرون، ببین داری چی تایپ می کنی، یابو! چیزی که نمی فهمی رو نگو، مث بز قرقره نکن حرفای دیگرونی رو که شاید خودشون هم نمی فهمیدن. زندگی پیچیده است، آره، اما مغز شما (و من) خیلی ساده است. خرین، هی ماسک افلاطون می زنین. هی هندونه بدین زیر بغل هم.

2008-09-17T12:10:00.000-07:00

And when you see me strut
Remind me of what left this outlaw torn

MetallicA - The Outlaw Torn

2008-09-14T13:35:00.000-07:00

در حلقه فقیران قیصر چکار دارد؟

در دست بحر نوشان ساغر چکار دارد؟

در راه عشقبازان زیر حرف ها چه خیزد؟

در مجلس خموشان منبر چکار دارد؟

جایی که عاشقان را درس حیات باشد؟

ایبک چه وزن آرد؟ سنجر چکار دارد؟

جایی که این عزیزان جام شراب نوشند

آب زلال چبود؟ کوثر چکار دارد؟

وآنجا که بحر معنی موج بقا برآرد

برکشتی دلیران لنگر چکار دارد؟

در راه پاکبازان این حرف ها چه خیزد؟

بر فرق سرفرازان افسر چکار دارد؟

آن دم که آن دم آمد، دم در نگنجد آنجا

جایی که ره بر آید، رهبر چکار دارد؟

دایم تو ای عراقی، می گویی این حکایت

با بوی مشک معنی، عنبر چکار دارد؟

سید خلیل عالی نژاد – در آن نفس که بمیرم

2008-08-21T17:06:00.000-07:00

بعد از نه سال تمام بالاخره مسواکم به آرامش رسیده و شب ها به جای کمد در جا مسواکی بالای دستشویی می خوابد، بعد از نه سال می توانم بگذارم حوله ام در حمام بماند و هربار لازم نیست برای حمام کردن تشت زیر بغل بزنم. میوه و ماشعیر و کره پنیرم در یخچال آرامند و بار بعد هم که بروم همانجا خواهند بود. در مستراح خودم می رینم و بعد از نه سال تمام پشت میز خودم می نشینم. همه ادوات و وسایلم به آرامش رسیده اند، نمی دانم خودم با اینکه پرده ها را نصب کرده و حتی چین هایشان را هم یکنواخت پخش کرده ام هنوز آنقدر احساس آرامش نمی کنم که سامانه عامل رایانه ام را جایگزین کنم.

2008-07-26T07:57:00.000-07:00

تابستان نوزده پنجاه و سه، من هنوز خاکستر تو را به بینی می کشم و نشئه می شوم. ا

2008-07-26T07:55:00.000-07:00

دست بردار امیرو، سازشو بردار برو پرت کن تو دریا، دست بردار امیرو، سازشو پرت می کنی؟ الاغ!؟

2008-06-20T13:46:00.000-07:00

صداش می کنم که بیاد ببینه، بعد یه رب می آد، یه کم بالا پایینش می کنه، رو میز تابش می ده، پففف می کنه از زیر سیبیلاش و می گه: "ریدی!" خون خونم رو می خوره که دماغ و سیبیلش رو با هم یکی کنم، بعدم با لگد انقد بزنم تو خایه هاش که برگردن تو شیکمش. ولی هیچی نمی گم. می شینم دوباره به ساختن یه دونه، جدید. از اول.

کلاغه باز اومده نشسته رو هرّه، بقیه کلاغایی که دیدم اصن معلوم نمی کنه که دارن آیا به جایی نگاه می کنن یا نه، اما این با دقت همه وسایل تو اتاق منو می پاد. چند بار امتحانش کردم، جای یه چیزی که عوض می شه دنبالش می گرده، همه چیز رو نگاه می کنه، پیدا می کنه، انگار فک می کنه تا یادش بمونه، بعد می رسه به کار خودش تا دوباره زرتی پر بزنه بره. دوس دارم کارم رو به کلاغه نشون بدم. با صندلی می آم عقب تا کلاغه بتونه کارم رو ببینه، می خوام نظرش رو بدونم. انقد خر نیستم که منتظر باشم حرف بزنه، پس منتظر عکس العملش می شینم. مث بقیه چیزای جدید نظرش رو جلب می کنه، با دقت بهش خیره می شه. می آد جلوتر که نوکش می خوره به شیشه، اما بر خلاف بقیه اوقات رم نمی کنه و پر نمی کشه بره. وای می سته و زل می زنه مث خر. حالا دیگه دلم نمی خواد نظرش رو بدونم، دلم می خواد خفش کنم، نه اینکه از دستش حرصم گرفته باشه یا اعصابم رو خورد کرده باشه، فقط دلم می خواد بعد عمری یه چیز جوندار رو بی جون کنم. یواش پا می شم و پنجره رو باز می کنم، خوبه که به داخل باز می شه، کلاغه تخمشم نیست، زل زده و نگاه می کنه. آروم می رم تو آشپزخونه، چوب جارو رو جدا می کنم و می آرم. برکه می گردم کلاغه داره کارم رو روی میز تاب می ده. لبم باز می شه که : "ریدم، نیست؟"

2008-06-06T05:02:00.000-07:00

تو چه میخی کوفتی تو این مخ کوفتی من که هرچقد چکش کاریش می کنم جاش تو هیپوفیز و هیپوتالاموسم سفت تر می شه؟! چرا نمی کشیش بیرون؟ تا کی باید این آهنگ ها و ترانه ها بوی لاکردارتو واسم زنده کنه؟ کاش می دونستم اسم اون عطری که می زدی چیه تا بنیان کارخونه اش رو از رو زمین بردارم. هربار که ذهنم رو بی نقطه می کنم فردا صبحش تو ایستگاه قطار می بینمت با اون کاپشن نارنجی. دوباره می آی، دوباره می ری، ای تو روحت

2008-06-02T11:06:00.000-07:00

بوی سیلی و شلاق می دی خانوم!

2008-05-31T12:23:00.000-07:00

سرش را می دزدد و به آجر های هنوز مستحکم دیوار تکیه می دهد. گلوله سفیر می کشد و می گذرد. دوباره مسلسلش را مسلح می کند. شانه به دیوار می دهد و با یک چرخش نیمه چپ بدنش را از حفاظ دیوار بیرون می کشد و آتش می کند. پای چپش که از زیر تنش در می رود تازه صدای سفیر گلوله را می شنود. "وای! گند زدی بهروز!" تنش روی همان پای چپی که دیگر نیست خراب می شود و از پشت دیوار بیرون می افتد. مسلسل.

به پلیس ها پول دادیم و رد شدیم، دنده بدجوری می لرزید. سر یعقوب که از نیم ساعت پیش داشت روی گردنش تاب می خورد بالاخره روی شانه ام رها شد و توانست خور خور کند. یالان هم که تا نیم ساعت پیش از خطرناک بودن خوابیدن پیش راننده صحبت می کرد خوابش برده بود و کله چربش شیشه را به گند می کشید.

تنم عرق می کرد و نشمینم خیس می شد، دنده هم می لرزید، فک کردم هنوز پنج دقیقه نشده که پول داده ایم و از پلیس ها رد شده ایم، چطور یالان و یعقوب این طور سنگین خوابشان برد. کله یعقوب روی شانه ام قل می خورد. گوشم صدایی کرد و باز شد. انگار که تا حالا کیپ بوده باشد. صدای شلیک شنیدم، از عقب. یعقوب بیدار نشد. چیزی از شکمم بالا آمد و راه گلویم را بست، سرفه که کردم پرید بیرون، بزرگ بود و داغ، ریخت روی سینه پیرهنم که دنده هنوز داشت می لرزید. یعقوب بیدار نشده بود. سرخ بود، دیدم که شکمم باز شده و خون مثل چشمه از لای چربی ها و پیرهنم می جوشد و خیسم می کند. پشت گردن یعقوب سوراخ به قواره یک بیست و پنج تومانی باز شده بود که نوک استخوان گردنش را دیدم و چربی های روی شیشه مغز یالان بود. گفتم "یعقوب، داداش!" داشت گریه ام می گرفت که مردم.

2008-05-07T12:54:00.000-07:00

حریق های پی در پی عذاب...

آزاد راه ها صمیمیت زا هستند، مثل بهار که حساسیت زاست، مسافر و بیابان، راننده و اسب آهنی، مسافر و مسافر، مسافر و جاده، فرمان و چرخ و سوخت و ترمز و ... همه را با هم صمیمی می کنند. به شهر که برسی، [جرعه ای آب می نوشد] به شهر که برسی هرکس مستراح های بیشتری بلد باشد، شاه است. نخند، در زیرزمین های همین تالار های دورچین شده شهر قشنگ، طبقات بلند کیک های آجری که علم شده، مستراح هایی هست که عقل جن هم بهشان نمی رسد چه برسد به ماتحت شاش مرگی که دست از آلت گرفته و پی مسجد و کلینیک می گردد. مستراح ها را که بلد باشی مستقیم می روی و می نشینی و خودت را راحت می کنی، مدیون کسی که نمی شوی هیچ، دیگران را هم مدیون خودت می کنی.

مهم هم نیست، من هم تا چند لحظه دیگر ناپدید می شوم و آدم هایی که به من گوش می کردند با اولین تاکسی که به مسیرشان بخورد می روند که باز پی مستراح بگردند. چمی دانند هر بار در یک مستراح ش... []

2008-04-27T09:40:00.000-07:00

پا برهنه...

پا برهنه در بهشت را دیدم. دو ساعت جلوی سینما منتظر شروع فیلم ماندم و تنها کاری که کردم دقت به سرتاپای مردم بود و موسیقی گوش کردن و سیگار کشیدن، نه زیاد. اولین بلیت را خریدم، اولین اخم را آقای بلیت پاره کن به من کرد و آخرین نفری هم که خودش را از سالن بیرون برد من بودم. دو سال پیش در جشنواره دیده بودمش، اما این بار تنها بودم و فیلم که تمام شد حس می کردم استخوانی در بدنم نیست که نشکسته باشد. "حرف ها، نگاه ها،" ... نگاه فیلم کاملا ضد مذهبی است و جالب اینکه جایزه ویژه سال پیامبر اکرم را هم برده است. از سینما که بیرون آمدم سرم مثل سر خرسی که ده کندوی عسل را با هم خورده باشد ونگ ونگ می کرد، گوشم درد می کرد و مفم آویزان بود چون جرات نکرده بودم توی سالن هورتش بکشم پایین یا بالا، و همه چیز را بدتر و شفاف تر می دیدم.

- چی بش بگم؟

- یه چیزی که خوشحالش کنه.

- تو زندگی من چی هست که خوشحالش کنه؟ دروغ بگم؟

پریشب خواب دیدم برف آمده تا سر زانو، و دانستم که گرمی هوا همه گرمی قبل از بارش برف بوده، و دیگر اینکه "دیگه هیچی از خدا نمی خوام، کاش فقط یه برف حسابی بیاد"

2008-04-26T13:25:00.000-07:00

و زمین فریاد کشان جان سپرد، وقتی لم داده بودم و به خیال بافته تو می پیچیدم...

Tom Waits – The Earth Died Screaming

2008-04-26T13:21:00.000-07:00

همیشه دوست داشتم یکبار هم که شده با مریخی به سفر بروم، حتی همین گشت های شبانه شان روی همین کره خودمان، زمین. تمام کار ترجمه پیام ها، نظافت سفینه و قرارگاه و همه این گنده کاری هاشان با من بود و هربار می گفتم که مرا هم ببرید رم می کردند و چنان صداهای دیستورت شده از خودشان خارج می کردند که به غلط کردن می افتادم. رامین رییسشان است و اسم زمینی اش را هم بر خلاف بقیه خیلی دوست دارد. یکبار دلایلشان را کامل برایم توضیح داد. از بس که حرف زد مجبور شدم تظاهر کنم که قانع شده ام و طبق معمول فهمید. فقط گفت کار احمقانه ای نکنی. چون هیجان زده شده بود فرکانس زر زدنش خیلی بالا رفته بود، گوشم چنان آزرده شد که دو هفته زنگ می زد، انگار توی کلانتری سیلی خورده باشم.

در هر صورت، امشب آن کار احمقانه را خواهم کرد.

2008-04-26T12:49:00.000-07:00

آدم که آدم بود و به قول آرش خودمان، آدم می خواست، دلش از حوا زده شده بود، چند هفته ای بود وقتی به قول خودشان "هن و هن" می کردند، وسط کار حواسش به درخت های جنگل و شکل سایه شان روی زمین پرت می شد و ... جسمش درون حوا یخ می زد. خیلی اوقات بلند می شد و دنبال خرگوش ها می دوید که بدجوری حوا را عصبانی می کرد. یا تق و تق انگشت های دست و پایش را در می آورد، با کتاب و عینک به رختخواب می آمد و ...

وقتی هایی هم که می شد، یعنی کار به صورت کامل پایان می گرفت، چنان پشیمانی و شرمی گریبانش را می گرفت که تمام نه ماه حمل را، پنهان و پیدا به نطفه اش لعنت می کرد. سرسختی و لجوج بودنشان را شاید این طور توجیه کنیم. هرچه باشد همه می دانیم که این روایات، به نیش کشیدن مدفوع مرده است، بوده و شده، همین شده که الان هست و حالا هم هرچقد کتاب بخوانیم و زر بزنیم که چنان نبوده و شاید چنین بوده، این "شاید"های مطال، نه چیزی از تاریخ را عوض می کنند و نه چیزی به واقعیت اضافه. تنها شاید این میل به نوشتن که گلویم را فشار می دهد آرام شود، بلکه هم عاصی شود و خفه ام کند.

گفتم، آدم هرچه که بوده و هرکاری که کرده، پدرمان بوده و از کمرش چکیده ایم، همه. درست نبود که وقت پیری در زنبیلش کنیم و آن طور در کوچه ها بغلتانیم.

2008-04-02T11:09:00.000-07:00

با مویه های حافظ

حسین منزوی

-----------

کدام قله؟ که از یاد رفته پروازم

کدام پرده به ساز شکسته بنوازم؟

که نوحه خوان غم غربت است آوازم

"نماز شام غریبان چو گریه آغازم

به مویه های غریبانه قصه پردازم"

کسی که رسم سفر می نهاد اول بار

چگونه ریشه برید از دیار و رشته ز یار

بر آن سرم که گر اشکم مدد کند ناچار

"به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار

که از جهان ره و رسم سفر براندازم"

شبی به چهره و چنگال خونچکان و مهیب

به قصد جان من از راه می رسد به نهیب

دلیل راه تویی همچنان به رغم رقیب

"من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم"

چه شد که دور شدیم این من و تو زان تو و من؟

حریف شعر! حریف شراب کهن!

خوشا دوباره خوشا با تو با تو جام زدن

"خدای را مددی ای رفیق ره تا من

به کوی میکده دیگر علم بر افرازم"

خیال دوست که از حال من خبر گیرد

دلم که بال زنان تا ستاره پر گیرد

چگونه ام نفس سرد مرگ در گیرد؟

"خرد ز پیری من کی حساب برگیرد

که باز با صنمی طفل عشق می بازم"

نه بی قرار تو ام تا حدود زمزمه رس؟

که باز با تو کنم ماجرا نفس به نفس

نه بی تو می شکنم سر به میله های قفس

"به جز صبا و شمالم نمی شناسد کس

عزیز من که به جز باد نیست دمسازم"

گریختم ز حریفان شهر کویاکوی

سواد راز تو شستم به آب جویاجوی

دریغ کانهمه بیهوده بود سویاسوی

"سرشکم آمد و عیبم بگفت رویاروی

شکایت از که کنم خانگی است غمازم"

اگر شهر من اینجا و یار من اینجاست

به نام "خواجه" که شعرش صدای سبز خداست

به یاد شاخ نباتی که همچنان زیباست

"هوای منزل یار آب زندگانی ماست

صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم"

همین نه از طرف "منزوی" قلم می گفت

نه هر تپیدن دیوانه دلم می گفت

که چون ترانه خود را به زیر و بم می گفت

"ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می گفت

غلام "حافظ" خوش لهجه خوش آوازم"

2008-04-01T19:36:00.000-07:00

ای که بر جاده لهیده ای، سبزه باش، سبزه سیزده، نه گربه، نه روباه، نه سگ، سبزه باش، سبزه سیزده!

2008-02-26T11:51:00.000-08:00

گیر دادن به کثافت دنیا و بد گفتن از زشتی آدم ها و رسم دنیا، به علاوه نق نق های مدرن و پست مدرن، سیاه کاری های کاغذ و سیاه پروندن به حلق خواننده و بیننده و شنونده و غیرنده، به علاوه زرت و پرت های روشن فکر مآبانه غمگین و روغنی که عین پوست و ناخن مرده می چسبه به دل روده آدم، کار آدمای بیکاره، وقت اضافی می خواد، که لنگاتو بزنی به دیوار، زل بزنی به سقف، سیگار دود کنی و زیر لب هی بگی "آه من چقد بدبختم"، و تو دلت بگذره که "من از همتون بیشتر می فهمم، حیف که فرصتش پیش نمی آد خودم رو نشون بدم، پس در همین اثنا چس ناله هام رو می دم به خوردتون."

قبول نداری؟ امتحان کن!

2008-01-18T18:16:00.000-08:00

- یادته جورابامو کردم تو دهنت؟!

- با خاطراتت خوش باش! یادته رفتی باسورک خریدی کلیدو جا گذاشتی رو در، *** آوردش؟

- اونم خیلی باحال بود؛ یه دفه هم بطری یخ زده آب از دستم ول شد رو کلت جیغت رفت هوا، خانم "***"!

- یادته نوبتی صبحونه می آوردیم تو رختخواب؟

- *** و *** یادته؟ که شب از حرص من که *** نمی خوابیدی! ابله!

- *** یادته؟ یادته ابی خوندی گلا افتاد؟! یادته یه چیزی قایم می کردیم بعد نقششو می کشیدیم و ضربدر می زدیم؟ یادته رفتی ***و از دوستم گرفتی؟ تو امتحانا بود.

- الان دقیقا همین *** رو می خواستم بگم! باور کن! پل تلق تولوق هم بود. اون دفه که تورو با دوستات از کلاس نمچیچی برداشتم بعد خودم از اتوبوس جا موندم! *** و ***اینا بودن.

- وای آره! چه اعصابی ازمون خورد شد! چقدر دروغ گفتیم! یادته پیشونیتو چنگ زدم می خواستیم بریم خونه خاله ***؟

- ای کثافت، بله، ولی تو یادت نیس که دستت در رفت! یادته عینک می زدی؟ بهت می گفتیم *** از بس حرف می زدی؟ اون دوستت که اسمش "***" بود!

- یادته رفتی زیر دوش سینه زدی خون مرده شد؟ جای زیرپوشت موند. "***" یادته؟ "***" چی؟ یادته می رفتیم استخر بابا گولمون می زد؟

- کدو! اون میز ژاپنیا یادته؟ نورگیر خونه که شیشه اش اومد پایین؟ من و *** که چپکی حرف می زدیم.

- دلم گرفت! چه خوب بود اونروزا! همه دور هم بودیم.

- همم، خوب بود. حالا هم خوبه. همه با هم خوبیم، هنوز دور هم جم می شیم، همو دوس داریم.

2007-12-24T13:43:00.000-08:00

چندین و چندبار امتحان کردم، وقتی ایدیوتک گوش می دم به هیچی نیاز ندارم.

2007-12-16T14:00:00.000-08:00

گالن بعدی، گالن بعدی، آه گازوئیل، آقای خوب و مهربان همه خانمها. با محصولات تولیدی دنده چپ من مهربان تر باش. گازوئیل گازوئیل، واژه خوش آهنگ امشب بی خوابی ام، دست از چشم هایم بردار، چیزت را از من بیرون بکش، بگذار بخوابم.

2007-12-14T17:40:00.000-08:00

لطف آنچه من اندیشم،

حکم آنچه تو فرمایی.

2007-12-14T17:28:00.000-08:00

آقای فلانی چند وقتی است صدای ضجه و فریاد مردمی را می شنود که در حال غرق شدن در طوفان نوحند. کلافه شده. خواب و بیداری.

2007-12-12T07:22:00.000-08:00

And I'm feeling, good

Michael Buble - Feeling Good

2007-11-19T15:45:00.000-08:00

کبوتر نعوظ کرد، جادو کارگر افتاد. بق بقوووو....ووو....ووووو.....خخخخخ

2007-11-19T15:32:00.000-08:00

ما بیش از حد تلاش می کنیم، زحمت می کشیم. با این وجود ساعت هایی هست که در خانه نشسته ایم و دریافت می کنیم که هیچ کدام از همسایه ها در خانه نیستند، تمام اسم هایی که یک عمر طول کشیده بود از بر کنیم از یادمان رفته است و بدتر از همه دلمان هم گرفته است. بعد می رویم یقه پدر و مادر را می چسبیم که وقتی به تنبانمان می ریده ایم چرا پس گردنی زدید. نمی دانیم که شاید دوای دل شکسته مان که هی شب های جمعه گشنه و شکسته اول آنقدر می چلانیمش و بعد می بریمش روی کار و صدای تخت را در می آوریم شاید این باشد که یک بار، فقط یک بار پشت هر تریبونی که گیر آوردیم داد بزنیم "آقایان، خانم ها، مادرتان را، خشک خشک!" و اشکهایمان را پاک کنیم.

2007-11-19T14:06:00.000-08:00

غزه، کودکان که داشتند ادای پروآز در می آوردند به بازی، ناگهان پر گرفتند و به آسمان صعود کردند. اهواز، پیرمرد فزرتی با آن عصای لرزآن با چنان شدتی همه جا را می دید که نور از روز رفت، همه جا سیاه شد. سنگ فرش های خیابان های سان سالوادور، منتظر خون من نباشید، جاهای زیادی هست که باید بمیرم.

2007-11-11T15:25:00.000-08:00

آنگاه سکوت کرد، و مردم قیام کردند، همه برانگیخته تا مرز فریاد، گفت :"می خندیدید زمانی که گریه می کردم" گریه کردند. در مردم نگریست جوینده، که گریه می کردند. صدا بلند کرد: "می گریید زمانی که شکوه می کنم" چنان که شنوا بشنود گفت :"پس تدارک ببینید برای عذابی که در راه است، زین پس دعا نخواهم کرد" که چشم های زنی از میان همان مردم به تختش دوخت.

سپس عصا برداشت، به دشواری. باریکه راه از میان مردم باز کرد و راه چاه خاموش در پیش گرفت که وسواس زن از سر و تن برون کند. خلق از پروای نفرینش شیون کرد.

2007-11-11T15:01:00.000-08:00

بابا! یا چش به این خوشگلی نداشته باش، یا با ننت نیا بیرون به هاتداگ خوردن! اِ!

2007-11-07T14:13:00.000-08:00

پس مثله شدم، به پنج قطعه پنج وجهی.

ول کن بابا، مث اون یارو که فامیلش مادرشاهی بود، به تو هم می آد تو فامیلت "مادر" داشته باشی زیاد.

اینجا که دورم از بیشتر کتابهام، هوس حسین منزوی از پر رفت و آمد ترین هوس های صبح های علی الطلوعمه که دهنم گس می شه از سیگار. گشنه هم که بشی، نور معرفت علی القاعده باید از چشم بیرون بزنه، می زنه:

"می کنم الفبا را، روی لوحه سنگی - واو مثل ویرانی دال مثل دلتنگی"

یا

"جز همین در به در دشت و صحاری بودن - ما به جایی نرسیدیم ز جاری بودن"

یا

"زنی که صاعقه وار اینک ردای شعله به تن دارد

فرو نیامده خود پیداست که قصد خرمن من دارد"

2007-11-05T12:15:00.000-08:00

همه گوگولی هایی که تو دبستان باهام همکلاس بودن الان ریش در آوردن، غیر از کوسه هاشون البته. نمی دونم چرا انقد این که بچه ها بزرگ می شن و پسرا ریش در می آرن برام جالبه.

در حاشیه و تا حدودی بی ربط:

You are the church
I am the steeple,
When we fuck
We're all God's people

2007-11-03T17:35:00.000-07:00

مرد قبیله که تا دیروز زمین شخم می زد و خسته و خیس عرق با زنش می خوابید، حالا آر پی جی بر دوش گرفته و با دیوث ها می جنگد، دست و دلش دیگر نه به گیس زنش می رود، نه به پتوی پس افتاده بچه اش.
چند سال باید فکر کنم تا بفهمم "این تقدس است یا تهوع"؟
حالا باید برویم خاک را با بولدوزر برداریم ببینیم چند درصد استخوان دارد. وقتی برگردم قبیله مرا خواهد بخشید؟ غمم همه از همین است. قبیله ای اگر باشد. این است که زانو زده ایم و آواره ایم در خشکی زمین، دست به دعا.
قبیله، خواهدم بخشید؟

Bjork - Earth Intruders

2007-11-02T15:47:00.000-07:00

حالا که همه چیز ناتموم می مونه، کسی دیگه به رفتن ناگهانی کسی خیره نمی شه، و آنتن ندادن گوشی ها دیگه اونقدا هم حرص آدم رو در نمی آره. همه می آن، می رن، می چرن، بعضیا یهو می میرن، همه هم یهویی به دنیا می آن. خوبیش اینه که همه چی ناتموم می مونه. غیر خود زندگی.
بعدشم،

2007-10-27T16:26:00.000-07:00

کافه و کتاب فروشی ثالث رو تعطیل کردن، به خودم این اجازه و حق رو می دم که یه حس انی همراه با کمی نوستالژی بهم دست بده و اصلا فکر خاصی نکنم.

"ما نمی دانیم اسم اعظم سگ

ما نمی فهمیم هیچ از غم سگ"

2007-10-27T16:16:00.000-07:00

از لحظات زیبای فاجعه ها وقتی است که ندانسته و نشناخته، دست خون آلودت را حمایل گردن کسی می کنی که شاید پست ترین موجود حرکت کننده روی خاک باشد؛ و بر شانه اش چنان ساز گریه کوک می کنی که بر شانه مادرت. آسایش در حضور دیگران.

2007-10-23T15:39:00.000-07:00

مهرو رسید پای دیوار بلند. چشم انداخت از بیخ دیوار با نگاهش آجرا رو گرفت و رفت بالا، رسید به نوکش: آسمون خورده بود به دیوار و ریش ریش شده بود،انقد سرش رو می بره بالا که کلاه از سرش افتاد. چشم از آسمون نوک دیوار و دیوار گرفت، کلاهش رو از زمین برداشت.

- مهرو سلام

- سلام سلام

- بابات چطوره؟

- خوبه خب، داره می نویسه تو اتاقش.

باباش که داره می نویسه مهرو قهرمان بازیش می گیره، با نگاهش از دیوار بالا می ره، سعی می کنه حال زنبورایی که شهد و گرد گل می خورن رو بفهمه و هرچی بیشتر لگد بکوبه بیشتر له می کنه.

2007-09-27T22:04:00.000-07:00

آتیش بود، نه همه جا، ولی وحشتناک بود؛ مردم – اونایی که نجات پیدا کرده بودن – بیرون آتیش همدیگه رو بغل می کردن. من اما دوباره بهش گفتم "گو بک تو ماسدونیا سیلوستر، گو بک پلیز!" گوش نمی کنه که. بعد دیگه طاقت نیاوردم زدم به آتیش، سیلوستر داد زد اما نیومد دنبالم. یه کم سوختم، نه زیاد، ولی انفجار پوست تمام تنم رو کند. بعد گفتن گاز بوده که ترکیده. راستش اون شب اشکم تو آتیش سوزی درنیومد، ولی وقتی تو بیمارستان چشم باز کردم و دیدم این همه آدم نگران منن گریه ام گرفت. دیدین که گریه هم کردم که همه فک کردم بابت زخمام ترسیدم.

اومدم بیرون جلوی گونی های پر از خاک، صدای اوکارینا می اومد، نفهمیدم جلوی سیبل شما وایسادم، مرسی که شلیک نکردین. می دونین، سیلوستر چند سالی می شه که مقدونیه است، هنوز همه لباس زیرام بوی تنش رو می ده. سوختگی های تن یاسی خیلی بهتر شده، دیگه جاشون هم داره محو می شه کم کم. همم، منم خوبم.

بیاین تو، شکلات می خورین؟

2007-09-26T10:29:00.000-07:00

پسست

2007-09-26T10:02:00.000-07:00

We do not eat together, we just shit together.

And God knows how good we are at it.

2007-09-06T18:00:00.000-07:00

در باب بابای "هجران و عشق و فراق و اعتراف و باور کن و ابوس روحک" را در آوردن، که روحت را می بوسم، که راه های دیگری حتما برای جدایی هست، که تشنه اگر شدی از چشمم بنوش، من جنگ تن هایی را دوست دارم که صلح می آورد، چشم و قلبت را می بوسم.

ابوس روحک – کاظم السعدی

Lara Fabian- Je T’Aime

دریغ که نمی فهمم.

2007-08-21T08:58:00.000-07:00

سخن کوتاه می کنم.

زمانی برهانم بر دوست نداشتن دفع مدفوع از انتهای یار بود، چه چرخیده که همین دلیل دوست داشتنم شده است.

سخن کوتاه تر می کنم، نمی گویم.

2007-08-07T10:31:00.000-07:00

داشت پول بو می کرد. مرد کور داشت پولش را بو می کرد.

2007-08-05T13:37:00.000-07:00

که تو از تو با تو به تو بر تو در تو پناه نمی برم، پناه نمی برم.

در تو کناره می گیرم.

در تو

کناره می گیرم.

سر به سکان می گذارم، پای افزار بیرون می کنم، بازوها رها می کنم به دو سوی و می آسایم.

می

سا

یم.

گرچه موج و صخره های ساحل از دو سو تجاوز کنند.